Okuyucu yorumu olarak sitemize gönderilen bu yazıyı sizlerle paylaşıyoruz...

***
Siteye gelen yorumları okuyorum okuyorum delirecek gibi oluyorum. Şu "Başka çaremiz mi var!", "Mecbur sabredeceğiz!", "Ücretli için bile torpil bulmaya çalışıyorum!", "Diğer fak. mezununu rakip görenler!", "İşini allaha bırakanlar!", "Bize kim sahip çıkacak" diyen arkadaşlar...

* Evet başka çaren var, yapmayacaksın arkadaşım. Bu kölelik koşullarını kabul etmeyeceksin. Önce kendini örgütleyeceksin, aileni, öğrencisi olan komşunu, arkadaşlarını, gördüğün herkesi örgütleyeceksin, anlatacaksın bu çalışmanın ne sonuçlar doğurduğunu.

*"Sabredeceğiz" diyen arkadaşım, neye sabredeceğiz! Açlığa mı, geleceksizliğe mi, ömrümün sonuna kadar aileme bağımlı yaşamaya mı, yarın için bile plan yapamamaya mı, arkadaşlarımla bir yerde oturup iki lafın belini kıramamaya mı, vs vs hangisine sabredeyim?

* Hakkım olana sahip çıkmak varken nerden katakulli çevirip kime yalakalık yapıp ne kadar çalışabileceğimi bile bilemeyeceğim, üç kuruş para onbeş kuruş sigorta için, üstelik ben bırakıp gitmek zorunda kaldığımda arkamda ortada kalacak öğrencilerin var olacağını bile bile mi kişiliğimi zedeleyip torpil bulmaya çalışayım?

*Diğer fak. mezunları da bayıla bayıla yapmıyordur herhalde bu işi. Herkes mesleğini yapmak isterdi elbette ki, hangimiz istediği bölümü seçebildi ki? Sorun bizden kaynaklanmıyor artık anlayın bunu.. Devlet heryerde aynı şeyi yapıyor düşmeyin artık buna. Türk işçinin Kürt işçiye düşman edilmesi neye hizmet ediyorsa fen ede. ların, eğit. mezunlarının düşman olması da aynı şeye hizmet ediyor!

*Ben işimi allaha bırakmıyorum arkadaşım. Ben öldükten sonra gelecek adaleti de istemiyorum. Ben kendi adaletimi sağlarım.

*Yeter bir yerlerden medet umduğumuz başımıza çoban beklemek niye? Beni benden daha iyi kim bilir kim anlar? Sen silkele bakalım kendini, yüzlerce yıldır koyun olduğumuz için değil mi bu başımıza gelenler?

Yeter arkadaşlar yeter! Ben kendime yakışanı istemedikten sonra insan gibi yaşamak için elimi taşın altına koymadıktan sonra kimse de benim için koymaz. Ben yatayım oturduğum yerde hem bu düzeni devam ettireyim hem de sızlanayım. Bu halimle birşeyler yapanların üç beş kişi kalmasına neden olayım. Yok ya o kadar kolay değil bu işler. Böyle sus pus durmaya devam edecekseniz kimsenin buna ihtiyacı yok... İnsanlar iş yaparken umut istiyor güç istiyor, omuz verdiğini görmek istiyor armut piş ağzıma düş olmaz.. Ben biliyorum ki en korkağımızın bile bir dayanma sınırı var. Unutmayın girdiğimiz kabuğa sıkı sıkı tutunmaya değil o kabuğu kırıp gün ışığını görmeye ihtiyacımız var. Yaşam benim yaşamım ya sahip çıkarım ya sahip çıkarım. Çürümeyi kabul edenler yolumuzdan çekilin, ağlama duvarı değiliz...