Bugün direnişin 16. günü ve 3. cumartesi. Burada bulunmamın sebebi; haksız yere 8 Temmuz'da işten çıkarılmamla, çalıştığım Paşabahçe Devlet Hastanesi önünde 24 saatlik oturma eylemine başlamamdır.

Beş yıldır bu hastanenin taşeronda çalışan temizlik işçisiydim, sendikalı olma hakkımı kullandığım için suçlandım ve sorgusuz sualsiz kapının önüne konuldum ve ben de 16 gündür hastane kapısındayım.

16. günüme hastanede çalışan işçi arkadaşlarımla, onlar işe başlamadan önce kahvaltı ederek başladım. Olanı biteni tekrar değerlendirdik. Haklı olmamdan kaynaklı bir kabullenmişliği var bu direnişin onların gözünde ama benim işe dönmem için yeterli değil.

Ben dışarda direniyorum, hastane yönetimi hiçbirşey yokmuş gibi davranıyor. İşten attıkları bir kadın var dışarıda; evinden, çocuklarından, eşinden ayrı, onların hiç umurunda değil.

Öğlen saatlerinde Çağdaş Hukukçular Derneği’nden avukatlar geldi ziyaretime. Ve kendisi de çağdaş hukukçu olan avukatım fasülye kavurması yapmış. Dokuz kişiydiler, fasulye, yoğurt ve üzümle geçen bir öğle yemeği yedik. Bana; desteklerinin tam olduğunu, tekrar geleceklerini, daha kalabalık olarak bir ziyaret düzenleyeceklerini, kamuoyunun dikkatlerini buraya çekmek gerektiğini, her gün işten atılmaların her yerde devam ettiğini, insanların iş güvencesiz çalıştırıldıklarını, bunun önüne geçmenin yolunun, sesimizi duyurmaktan geçtiğini söylediler. Ben de onlarla aynı düşünceleri paylaşıyorum, bunlara dur demek gerekiyor.

Akşam oluyor herkes evine dönüyor, ben çadırda kalmak zorundayım işim, aşım için. İçerde çalışan arkadaşlarım için. Direnmeliyim, onlar da bu çadıra gelmek zorunda kalmasın diye. Bu hastanede işçiden yana esmeli rüzgar, bunun için direnmeliyim. Bunun için kamuoyunu burada olup bitenlerden haberdar etmeliyim. Benim ve işçi arkadaşlarımın sesini duyurmalıyım.

Türkan Albayrak

İşine Son Verilen Paşabahçe Devlet Hastanesi Temizlik İşçisi

24 Temmuz 2010