Ücretli öğretmenler başlıklı yazımıza gelen bu yorum, işsizlik tehtidinin, kölece çalışma koşullarına mecbur bıraktığı işgüvencesiz bir sağlık emekçisinin neler yaşamakta olduğunun yalın bir ifadesi.

Kimbilir, onu bizimle buluşturan şey; google'de aranan "ücretli" ya da "vekil" sözcüğüdür belki de. Ama bir tesadüf de değildir tek başına. İşsizliği, ücretli köleliği ve bir bütün olarak geleceksizliği yaşayan biz eğitim emekçileri ile, aynı gerçekliği yaşamasıdır onu bizlerle, sitemizle buluşturan. Çözümsüzlüğün, çıkışsızlığın ve fakat hiç tükenmeyen umut ışığının göstergesidir de.

İntiharı düşünmesi, kendisi gibi aynı ruh halini yaşayanların olduğunu söylemesi, asla bir abartı değil gerçeğin ta kendisidir. İşsizliği yıllardır kemiklerinde hisseden onbinlerce işsiz eğitim emekçisi bu duyguyu çok iyi bilir. Öyle ki, intihara yönelip hayatını kaybeden öğretmen arkadaşlarımızın sayısı 12'dir. Yaşanan yanlızlığın, çözümsüzlüğün, çıkışsızlığın tek sonucu da bu değildir. Bunalımlar, hayata küsmeler, cinnetler onbilerce öğretmenin yaşadığı gerçekliktir çünkü.

Açlık sınırı altında bir ücretle, en ücra köşelerde ve nerede çalışacağı her gün yapılan görevlendirmelerle belirlenen, neredeyse tüm işleri yapmak zorunda kalan, yıllık yapılan sözleşme ile bir sonraki yıla dair plan yapamayan bir vekil hemşirenin, bir ücretli-vekil öğretmenle ya da bir dershane öğretmeni ile arasındaki tek fark isim farkıdır. Ortak olan; aynı sınıfın parçası olan ücretli köleler olmamızdır.

12 öğretmeni ölüme, binlercemizi bunalımlara sürükleyen ise bir kader değildir. Onu değiştirecek olan ise bir intihar hiç değil. Aynı sorunu yaşanan yüzbinlerin birbirlerini fark etmeleri, örgütlenmeleri, iş için, ekmek için mücadele etmeleridir. Vekil hemşire için de, ücretli öğretmen için de, tersane işçisi, dershane öğretmeni, avukatı, doktoru, Tekel işçisi yani bir cümle sınıfımız için böyledir.