Yüzbinlerce insanın umut bağladığı bir KPSS'yi daha geride bıraktık. Şimdi sonuçları bekliyoruz tüm aile, akrabalar, mahalleli. Öyle ya herkesin sorunu bu. Atanacak mı? Ya atanamazsa nerede çalışacak, ne yiyecek, ne içecek, nerede kalacak? Hele bir de yaş olmuşsa 30 eyvahhh. Evlenmek de hayal artık.

Peki ya olmazsa. Sana olursa bana olmaz. Kim atansın o zaman? En çok çalışan. Hayır hayır en çok bekleyen. Olmaz hiç iş bulamayacak olan. En iyisi ekonomik durumu en kötü olan atansın.

Kim çalışmadı ki?
Kim beklemiyor ki?
Kim iş bulabiliyor ki?
Kimin iyi ki?

Offf çıkamadım içinden. Ne olacak şimdi? En iyisi intihar edelim, bunalıma girelim, hayata küselim.

Eee bir sürü insan intihar etti.
Herkes bunalımda.
Kim hayatla barışık ki?

Yine olmadı. Ne yapmak lazım. Bakan yeğeni, danışman hemşehrisi olmak gerek. Nasıl olacak o?

Kaç kişi bakan yeğeni olabilir ki?

Sahi kaç kişiyiz biz? Biz yani sen, ben bizim gibiler. Atanamayanlar. Yüzbinlerce.

Peki onlar? Yani bizi bu duruma düşürenler. On, yüz bilemedin bin.

Peki niye atamıyorlar bizleri? Düzen böyle. Onların düzeni. Paranın, gücün, ezenin düzeni.

Ama biz daha fazlayız. Peki niye susuyoruz? Kim susturuyor bizleri. Yoksa sınavlar mı bizi bu hale getirdi?

Niye hesap sormuyoruz?

Niye hayatımızı zindana çevirmelerine izin veriyoruz?

Sınavsız hayat mümkün değil mi yoksa?

Daha kaç kişinin KPSS sonrası intihar etmesi gerekecek? Sıranın sana, bana gelmesini mi bekliyoruz?

Niye birleşmiyor seslerimiz? Niye yüzbinlerce insanın gücüne inanmıyoruz?

Şimdi tercih bizim?

Ya sınavlarla boğularak yaşamak ya da intiharlara sürünerek yaşamamak.

Ne o ne de diğeri!

Sınavsız hayat mümkün, sınavsız çalışma hakkı bizim hakkımız.

Yaşamak, hem de en güzelini yaşamak bizim hakkımız.

Ancak düşlediğimiz yaşamı onların elinden koparıp almak senin, benim, bizim elimizde.

Ellerimizi birleştirmekten başka çaremiz yok!